| تبليغات | X |
چي ميشد گر دل آشفته ي من به شهر چشماي تو عادت نميكرد
پرستوي نگاهت ناگهان از دل آشفته من هجرت نميكرد
چه ميشد اولين روزه جدايي برايم تا قيامت شب نميشد
وجود پاك و سرشار از اميدم گرفتار سكوت شب نميشد
چه ميشد ميتوانستم برايت غزل هاي بگويم عاشقانه
و يا در اخريم مصرع شعرم بگيرم از وجودت يك نشانه
چه ميشد زير باران نگاهت , گل نيلوفري را ديده بودم
و يا از باغ همسايه شبانه گل مريم برايت چيده بودم
چي ميشد زير سقف نيلي شب كنارم عاشقانه مينشستي
نميگفتي
مسافر هستي
امشب تو بغض خسته ام را ميشكستي
با دست مايه ي تجربه هاي شيرين و خاطره هاي تلخ ،
درك عميق روزهاي عذاب ، بسي دشوار است.
اما در امتداد همين روزگار سخت تجربه ميكني كه به آهنگ هر روز همپاي شوي
و در مقابل آن استوار باشي...
در اندرونِ تو كسي ست ، دنيايي ست و ترا ياري خواهد داد كه
خواستن را به شدن بدل كني.
اما اين ممكنه؟ بعضي وقتا غير ممكن ميشه. بگذريم .
خيلي دلم براتون تنگ شده بود.
تا شكوه لحظه ها رو نشناسي ، چشمهايت به مهماني رنگين كمان نخواهد رفت.
عزيزانِ سايه ، من لحظه ها رو شناختم . تو همين مدت كم.
بزرگترين گنجينه هايِ من ، نميدونم با چه زبوني ميتونم تمام
اين محبتهايتان را سپاس گويم...
اما يه دنيا ممنون از اينكه منو تنها نذاشتين.
زندگي اگر نام آساني داشت ، ديگر بر زمين ،
تلاش معنايِ خويش را از كف ميداد و در آسمان ، رنگين كمان.
من به غير از تو نخواهم ، چه بداني چه نداني
از درت روي نتابم ، چه بخواني چه نخواني
دل من ميل تو دارد ، چه بجويي چه نجويي
ديده ام جاي تو باشد ، چه بماني چه نماني
من كه بيمار تو هستم ، چه بپرسي چه نپرسي
جان به راه تو سپارم ، چه بداني چه نداني
ايستادم به ارادت ، چه بود گر بنشيني؟
بوسه اي بر لب عاشق، چه شود گر بنشاني؟
مي تواني به همه عمر، دل مرا بفريبي
ور بكوشي ز دل من، بگريزي نتواني
دل من سوي تو آيد ، بزني يا بپذيري
بوسه ات جان بيفزايد ، بدهي يا بستاني
جاني از بهر تو دارم ، چه بخواني چه نخواني
شعرم آهنگ تو دارد ، چه بخواني چه نخواني
آدمها هميشه زياد از عشق و دوست داشتن حرف مي زنن و معمولآ بيشترشون معتقد هستند كه عاشقن ، اونم از نوع واقعيش!
اين عشق نيست كه باعث ابراز علاقه مي شه ، بلكه هوسيه كه اگه خوب فكر كنيم شايد خودمون هم گرفتارش شديم،الان اگه به خودمون نگاه كنيم شايد بتونيم چيزهايي رو پيدا كنيم كه اين حرفو ثابت مي كنه.
بياييم با تمام وجودمون عشق واقعي رو فرياد بزنيم
بياييم از خودمون، از خواسته هامون، از تمايلاتمون بگذريم، اگه واقعآ عاشقيم
بياييم هوس رو از خودمون دور كنيم ، نگذاريم قلبمون خانه عشق هاي دروغين بشه ، جايي كه اگه همين الان نظافتش نكنيم و همه ي دروغ هايي كه به خودمون گفتيم رو ازش پاك نكنيم شايد ديگه راه برگشتي نمونه...
پس ما همه مي تونيم عاشق واقعي باشيم تا جايي كه جونمون مال معشوقمون باشه نه مال هوس و دروغ هامون . به اميد آن روز كه خيلي هم دور نيست...
حس پرواز ، حس بارونه
حس جدا شدن و با چيز ديگر پيوند خوردن
درست مثل عشق كه آدمو از خودش جدا مي كنه
و به معشوق پيوند مي زنه
بنام حضرت دوست که هرچه داریم از لطف و عنایت اوست
اي کاش روزي تمام آرزو هايمان پاک پاک بود
اي کاش روزي قدرت عشق از ترس بيشتر بود
اي کاش روزي تمام عاشقان به عشق خود برسند
اي کاش قلبها يشان فقط و فقط براي عشقي پاک ميتپيد
اي کاش روزي دل من هم دلداري داشت جز تنهايي جواني
اي کاش روزي در اين اي کاش هايمان ديگر اي کاشي نباشد